Ik geef het woord aan…

Raf Walschaerts (KommilFoo): “Met deze bundel slaagt Ellen er in via kleine observaties een hele wereld op te roepen. Ze gebruikt weinig woorden, gomt weg om het onzegbare te laten bovendrijven tussen de regels. In eenvoudige, soms haast onderkoelde zinnen beschrijft ze hoe een moeder haar kind leert los te laten. Heel mooi werk!” (over ‘vogel-jong’)

Patrick Bernauw (uitgeverij Scriptomanen): “Vraag je me de dichteres en haar werk in één woord te omschrijven, dan zou dat ene woord zijn: ‘direct’. In de omgang is Ellen er één ‘per direct’, geen boemel(trein), geen omwegen hier, maar lik op stuk & recht door zee. En zo laat ook haar poëzie zich omschrijven. Niks geen hermetisme, je hoeft niet doorgestudeerd te hebben om haar te begrijpen… tenzij misschien aan de universiteit van het leven ()  Maar verwar ‘direct’ niet met ‘oppervlakkig’ of ‘banaal’. Zij kijkt nu eenmaal met de ogen van een dichteres naar de wereld, en ziet de dingen die andere mensen al eens durven te ontgaan – slaagt er ook in ze op zo’n manier te noteren, dat je ze niet licht vergeet. Door de ironie in haar woorden, door de dubbele bodems die ze aandraagt, door de spanning die ze in haar woorden oproept, door de accenten die ze legt met ritme en taalmuziek. (over ‘vogel-jong’)

Hugo de Haas van Dorsser (Wordbites): “Ik ben geen vrouw. Geen moeder. En geen dochter. Ik heb geen dochter. Gelukkig wel een fijne moeder zaliger. Hoe bekoorlijk vrouwen, moeders en dochters zijn? Heel bekoorlijk! Ellen Lanckman neemt ons met sierlijke verfijning mee naar die bekoring. Naar begrip en onbegrip, naar verhoudingen en wanverhoudingen en de (on)mogelijke liefde voor… Kortom: alles wat moeilijk, maar vooral ook, alles wat mooi is aan het moeder- en het dochterschap.” (over ‘vogel-jong’)

Jeroen Bernaer: “Als je bij Ellen Lanckman het laagje van branieschopper kunt afpellen, ontdek je een vrouw met het vermogen geraakt te worden door schoonheid, door het leven, door mensen. Dat blijkt ook uit haar gedichten.  Ellen schrijft poëzie die slaat en zalft, afbreekt en weer opbouwt. Ze dissecteert de realiteit met uiterste precisie, snijdt emoties open en legt ze bloot. Als lezer schaaf je je aan haar woorden. Het doet pijn, ook omdat de emoties in haar poëzie zo herkenbaar zijn. Haar zinnen blijven plakken, net door de eenvoudige taal die ze hanteert. Of het nu gaat om frivoliteit of diepe, rauwe melancholie, in haar gedichten zit altijd een verrassende wending.” (over ‘Dagen van glas’ en ‘Over deugd en andere mankementen’)

Jo Walbers: “Ellen Lanckman is de dichter van de eenvoud. Haar werk is herkenbaar en toegankelijk, zonder grote, ronkende woorden, zonder ingewikkelde poëtica.
In haar poëzie vist ze de kleine scènes op uit ieders bestaan. Beelden opgeraapt op straat, in huis, tuin & keuken: gewoon gevonden, net om de hoek. Ze verzamelt haar parels in onze dagelijkse omgeving, parels die ze gelukkig niet voor de zwijnen werpt. Want vergis u niet, waarde lezer. Haar simpele beelden zijn als ruwe diamanten. Tijdens het schrijfproces worden de metaforen door Lanckman voorzien van talrijke nieuwe facetten en worden ze zorgvuldig geslepen, zodat ze gaan glinsteren als briljant.
Een verrassende wending is dan ook nooit ver weg, een extra dimensie die plots bij de lezer zorgt voor een verhelderende aha-erlebnis. Elk gedicht is een stukje zelfonderzoek, door de dichter naar een hoger plan getild, zodat de tekst een universeel karakter krijgt.
Uiterst accuraat giet de dichter gevoelens in woorden: gevoelens van onvermogen en hunkering, van gemis en zelf verloren-zijn. En dit alles zo prettig om lezen… dat het soms ongemakkelijk wordt.” (over ‘Dagen van glas’)

Matthias Haeck: “Ellen Lanckman houdt niet van taal. De woorden in haar verzen kiest ze weliswaar met haar-scherpe precisie. Haar wendingen zijn verrassend, steeds met een hoekje af, verfrissend. Maar ook: solide. Alsof ze er altijd hebben gestaan, onwrikbaar als kolommen onder haar poëzie. Fundamenten van haar ziel. Dat komt doordat: Ellen Lanckman houdt niet van taal. Ze ís taal. Een debuut dat vraagt naar meer” (over ‘Over deugd en andere mankementen’)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s